گنه از باران نیست

 

                             که نمی بارد ابر

و گنه کار نباشد آن ابر

                                که همی کم بار است

و نه دریا که نزاید ابری

                                و نه خورشید که کم می تابد

و نه آن تشنه کویری که ز سوز عطشش

تن خود در طلب قطره ی باران همه صد چاک کند

گنه از چشم من است

 

گنه از چشم من است

که به باریدن شبگاه ندارد عادت

و نیاموخته ابر

                    ز من و چشمانم

                                              هنر باریدن

آخر این چشم بسی بی هنر است

در لجنزار گناه

پی هر بی بن و ریشه علفی می گردد

پی هر هرزه گیاهی که در آن روییده

پی هر قارچ سمی که بزاید دل درد

می چرد از همه شان

                               در لجنزار گناه

و شبانگاه که باید بارید

                     می کند نشخوار

                                  آنچه امروز چریدست تا شب

 

گنه از باران نیست

                            گنه از دست من است

یاد دارم آن روز

                که فقیری آمد

                           و طلب کرد کمی رحمت من

دست من خشک بشد

                    و نباریدن کرد

                          و نبنهاد به زخمش مرحم

کنون این دست بلند است سوی ابر کرم

گویمش ای دست !

              چه توقعمندی !

                چه فزونی خواهی !

 

گنه از باران نیست

گنه از گور زبان است که آتش بادش

هر کجا پای زبان باز شود

                             بر فروزد آتش

سنگ بر شیشه ی دلها بزند

بنویسد به گچ قلب شکسته امضاء

و سپس نعره زند ، نعره ی باران کو ؟ کو ؟

 

گنه از باران نیست

گنه از قلب من است

                که به هر کس ناکس

                            داده است اذن دخول .

به جز از حضرت عشق

               به جز از زیبایی

                 به جز از نور سحر

                    از همه خواسته تا

                              بر در و دیوارش

                                    بزنند امضایی

                یادگاری بگذارند که ما هم بودیم

                                          اندر این تاریکی

قلب من تاریک است

                               خالی از نور خدا

زندگان را شده گورستان

         همه کس یافت شود در دل من

                                     جز باران ، دریا ، ابر

 

        گنه از باران نیست

         چشم ها گم شده است

                  اشک ها کم شده است

                            کمرم خم شده است

و نیاید ز مکبّر " سمع الله لمن "

کاش می شد که بگوید " رحم الله لمن "

 

                                                                       "مصطفی"